بــی روسری بیــا که دقیقا ببینمت

اما به گونه ای که فقط من ببینمت

با تو نمی شود که سر جنگ وکینه داشت

حتــی اگــــر کـــه در صف دشمن ببینمت

نزدیک تر شدی به من ازمن به من که من

حس کردنــی تـــر از رگ گــــردن ببینمت

مثل لــــــزوم نــــور بــــرای درخت ها

هر صبح لازم است که حتما ببینمت

حس می کنم دو دل شده ای لحظه ای مباد

درشک بیـــــن ماندن  و  رفتــــــــــن ببینمت

میل داری تو به رفتن من به ماندن بیشتر

مطمئناً دوستـــم داری ولـــی من بیشتر

گوشه ی دنجی، شرابی، راحتی، حرف دلی

من به این ها قانعــــــم اما تـو حتماً بیشتر...

من حسود و دوستانم ذکر خیرت می کنند

اینچنین شد اعتماد من بـه دشمن بیشتر

کاش شب باشد زمــان رفتن تــو لااقل

هست داغ رفتنت در روز روشن بیشتر

من تمام زندگی را باختم بی شک ولی

شد قشون پاکبازان تـــــو یک تن بیشتر

بايد تـــــو را هميشه بــــه دقت نگاه كرد

يعني نه سرسری، سر فرصت نگاه كرد

خاتون! بگو كه حضرت خالق خودش تو را

وقتــــی كـــــه آفريد چـــه مدت نگاه كرد

هر دو مخدرند كـــه بيچاره می كنند

بايد به چشم هات به ندرت نگاه كرد

هر كس نظاره كرد تو را دلسپرده شد

فرقــی نمی كند به چه نيت نگاه كرد

عارف اگر برای تقرب به ذات حق

زاهد اگـــر برای ملامت نگاه كرد

تو بی گمان مقدسی و كور می شود

هر كس تو را به قصد خيانت نگاه كرد