|
شعر و غزل امروز
من، تو ،خدا ... می شویم یک نفر
| ||
|
بر حذر باش که این راهِ پر از بیم و امید دلِ پُر خواهد و پای سبک و دست تهی بر حذر باش که فرقی نکند در صفِ حشر قدِ رنجور علف با تنه ی سروِ سهی
*** دست و پا بسته، دهان بسته، جهان هم بسته
حق و ناحق شدنِ عمر مساوی بشود *** قبلِ هر چیز بگویم که من آنم که شبی من همانم که شبی عشق، به تاراجش برد سیلِ غم بود که از گونه ی خشکش می ریخت آخرین مانده ی دورانِ اگر کشف و شهود آنکه تصمیم گرفت آتشِ بَلوا باشد آنکه لیچار شنید از همه و هیچ نگفت رو به فقدان خودش تَهی دست پرید آنکه از حلقه ی مفقود، لبی باز نکرد آنکه نان خواست ولی دود فقط سهمش شد آنکه دلتنگِ خودش بود، به جوهر که رسید آنکه نُه ماه در اندیشهیِ پرواز گریست آنکه اندازه ی یک عمر به مُردن چسبید مستِ اندوهِ حماسی وسطِ لحن و بیان چارهای نیست از این راه گذر باید کرد زندگی جایِ بدی بود، نمی فهمیدیم دست و پا بسته، دهان بسته، جهان هم بسته فرصت از دست رود، لحظه به آخر برسد حق و ناحق شدنِ عمر مساوی بشود رو به رو حادثه مرگ مُجَسَم گردد تبِ اندوه بگیرد بدنت را محکم ما چه کردیم که در آینه ی مرگ هنوز بر حذر باش که این راهِ پُر از بیم و امید با توام مرگِ پس از زنده به گوری و جنون آتش معرکه بالاست پِیِ دود برو من همین بیخِ گُذر چشم به خون میبندم گاهی آهنگِ زلیخاست در آشوبِ دهان بعدِ صد مرتبه توبیخ غلط کردی باز؟ مرگِ من، دل به طلوع شبِ جانکاه نده از من و بودن با من بگذر هم بستیز عاقبت تابِ مرا تاب نخواهی آورد فصلِ پاییز رسید و غزلی نشکفتم گر چه بد رفتی و بد کردی و بد خواهم دید مثل سیگارترین لحظه ی بی همنفسی افتضاحم،تَنِشَم، مثل دو شب مانده به عید نفس از دورترین مَنفذِ دنیا که رسید اولین مرحله ی عشق دگردیسی بود مثل اندیشهی کودک، پُرم از هر چه هوس مثلِ یک جوجه ی گنجشک دهن وا کردیم سنگ اول همه ی خاطره هایت مُردند --------
شعر و دکلمه: علیرضا آذر لینک دانلود شعر لحد با صدای علیرضا آذر
**************************************** دوستان عزیز وبلاگ شعر و غزل امروز در کانال تلگرام شعر و غزل امروز با مطالب و اشعار متنوع در خدمتتون هستیم آدرس کانال تلگرام شعر و غزل امروز asru1@ برچسبها: علیرضا آذر, دکلمه علیرضا آذر, لحد, شعر لحد علیرضا آذر [ جمعه نهم مهر ۱۳۹۵ ] [ 11:21 ] [ شعر و غزل امروز ]
لبخند مرا بس بود آغوش لهم می کرد آن بوسه مرا میکشت لب منهدمم می کرد آن بوسه و آن آغوش قتاله و مقتل بود در سیر مرا کشتن این پرده اول بود هرکس غم خود را داشت هر کس سر کارش ماند من نشئه ی زخمی که یک شهر خمارش ماند یا کنج قفس یا مرگ این بخت کبوتر هاست دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست ای بر پدرت دنیا آن باغ جوانم کو دریاچه ی آرامم کوه هیجانم کو بر آینه ی خانه جای کف دستم نیست آن پنجره ای را که با توپ شکستم نیست پشتم به پدر گرم و دنیا خود مادر بود تنها خطر ممکن اطراف سماور بود از معرکه ها دور و در مهلکه ها ایمن یک ذهن هزار آیا از چیستی آبستن یک هستی سردستی در بود و عدم بودم گور پدر دنیا مشغول خودم بودم هر طور دلم میخواست آینده جلو می رفت هر شعبده ای دستش رو میشد و لو می رفت صد مرتبه می کشتند یک بار نمی مردم حالم که به هم میریخت جز حرص نمی خوردم آینده ی خیلی دور ماضیِ بعیدی بود پشت در آرامش طوفان شدیدی بود آن خاطره های خشک در متن عطش مانده آن نیمه ی پر رنگم در کودکیش مانده اما من امروزی کابوس پر از خواب است تکلیف شب و روزم با دکتر اعصاب است نفرین کدام احساس خون کرد جهانم را با جهد چه جادویی بستند دهانم را من مرد شدم وقتی زن از بدنش سر رفت وقتی دو بغل مهتاب از پیرهنش سر رفت اندازه اندوهم اندازه دفتر نیست شرح دو جهان خواهش در شعر مبسر نیست یک چشم پر از اشک و چشم دگرم خون است وضعیت امروزم آینده ی مجنون است سر باز نکن ای اشک از جاذبه دوری کن ای بغض پر از عصیان این بار صبوری کن من اشک نخواهم ریخت این بغض خدادادی ست عادت به خودم دارم افسردگی م عادی ست پس عشق به حرف آمد ساعت دهنش را بست تقویم به دست خویش بند کفنش را بست او مرده ی کشتن بود ابزار فراهم کرد حوای هزاران سیب قصد منِ آدم کرد لبخند مرا بس بود آغوش لهم می کرد آن بوسه مرا میکشت لب منهدمم می کرد آن بوسه و آن آغوش قتاله و مقتل بود در سیر مرا کشتن این پرده اول بود تنها سر من بین این ولوله پایین است با من همه غمگینند تا طالع من این است در پیچ و خم گله یک بار تو را دبدم بین دو خیابان گرگ هی چشم چرانیدم محض دو قدم با تو از مدرسه در رفتم چشمت به عروسک بود تا جیب پدر رفتم این خاصیت عشق است باید بلدت باشم سخت است ولی باید در جذر و مدت باشم هر چند که بی لنگر هر چند که بی فانوس حکم آنچه تو فرمایی ای خانوم اقیانوس کشتی و گذر کردی دستان دعا پشتت بر گود گلویم ماند جا پای هر انگشتت از قافله جا ماندم تا همقدمت باشم تا در طبق تقسیم راضی به کمت باشم آفت که به جانم زد کشتم همه گندم شد سهم کم من از سیب نان شب مردم شد ای بر پدرت دنیا آهسته چه ها کردی بین من و دیروزم مغلوبه به پا کردی حالا پدرم غمگین مادر که خود آزار است تنهایی بی رحمم زیر سر خودکار است هر شعر که چاقیدم از وزن خودم کم شد از خانه به ویرانه از خانه به ویرانه از خانه به ویرانه تکرارسلوکم شد زیر قدمت بانو دل ریخته ام برگرد از طاق هزاران ماه آویخته ام برگرد هرچیز بجز اسمت از حافظه ام تف شد تا حال مرا دیدند سیگار تعارف شد گیجی نخ اول خون سرفه ی آخر شد خودکار غزل رو کرد لب زهر مکرر شد گیجی نخ دوم بستر به زبان امد هر بالش هرجایی یک دسته کبوتر شد گیجی نخ سوم دل شور برش می داشت کوتاهی هر سیگار با عمر برابر شد گیجی نخ بعدی در آینه چین افتاد روحی که کنارم بود هذیان مصور شد در ثانیه ای مجبور نبض از تک و تا افتاد اینگونه مقدر بود اینگونه مقرر شد ما حاصل من با توست قانون ضمیر این است دنیای شکستن هاست ما جمع مکسر شد سیگار پس از سیگار کبریت پس از کبریت روح از ریه ام دل کند در متن شناور شد فرقی که نخواهد کرد در مردن من تنها با آن گره ابرو مردن علنی تر شد یک گام دگر مانده در معرض تابوتم کبریت بکش بانو من بشکه باروتم هر کس غم خود را داشت هر کس سر کارش ماند من نشئه ی زخمی که یک شهر خمارش ماند چیزی که شکستم داد خمیازه ی مردم بود ای اطلس خواب آلود این پرده دوم بود هر چند تو تا بودی خون ریختنی تر بود از خواهر مغمومم سیگار تنی تر بود هر چند تو تا بودی هر روز جهنم بود این جنگ ملال آور بر عشق مقدم بود هر چند تو تا بودی ساعت خفقان بود و حیرت به زبان بود و دستم به دهان بود و چشمم به جهان بود و بختک به شبم آمد روزم سرطان بود و جانم به لبم آمد هر چند تو تا بودی دل در قدحش غم داشت خوب است که برگشتی این شعر جنون کم داشت ای پیکر آتش زن بر پیکره ی مردان ای سقف مخدرها جادوی روانگردان ای منظره ی دوزخ در آینه ای مخدوش آغاز تباهی ها در عاقبت آغوش ای گاف گناه ای عشق بانوی بنی عصیان ای گندم قبل از کِشت ای کودکی شیطان ای دردسر کشدار ای حادثه ی ممتد ای فاجعه ی حتمی قطعیت صد در صد ای پیچ و خم مایوس دالان دو سر بسته بیچارگی سیگار در مسلخ هر بسته ای آیه ی تنهایی ای سوره مایوسم هر قدر خدا باشی من دست نمی بوسم ای عشق پدر نامرد سر سلسله ی اوباش این دم دم آخر را اینبار به حرفم باش دندان به جگر بگذار یک گام دگر باقی ست این ظرف هلاهل را یک جام دگر باقی ست دندان به جگربگذار ته مانده ی من مانده از مثنوی بودن یک بیت دهن مانده دنیا کمکم کرده است از جمع کمم کرده است بی حاصل و بی مقدار یک صفر پس از اعشار یک هیچ عذاب آور آینده ی خواب آور لیوان پر از خالی دلخوش به خوش اقبالی راضی به اگر، شاید، هر چیز که پیش آید سرگرم سرابی دور در جبر جهان مجبور لبخندی اگر پیداست از عقده گشایی هاست ما هر دو پر از دردیم صدبار غلط کردیم ما هر دو خطاکاریم سرگیجه ی تکراریم من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه دلداده و دلگیرم حیف است نمی میرم ای مادر دلتنگم دلبازترین تابوت دروازه ی از ناسوت تا شعشعه ی لاهوت بعد از تو کسی آمد اشکی به میان انداخت آن خانم اقیانوس کابوس به جان انداخت ای پیچ و خم کارون تا بند کمربندت آبستن از طغیان الوند و دماوندت جانم به دو دست توست آماده اعجازم باید من و شعرم را در آب بیاندازم دردی که به دوشم ماند از کوه سبک تر نیست این پرده ی آخر بود اما غم آخر نیست دستان دلم بالاست تسلیم دو خط شعرم هر آنچه که بودم هیچ، اینبار فقط شعرم ---- دانلود دکلمه شعر " صحنه " با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر, دکلمه علیرضا آذر, دکلمه شعر صحنه علیرضا آذر [ چهارشنبه بیست و دوم مهر ۱۳۹۴ ] [ 15:36 ] [ شعر و غزل امروز ]
لهجه ات را غلاف کن ای عشق
زخمــی ام از زبان نـوک تیزت شمس مولای بی کسی ها باش بی خیــــال شکــوه تبریزت مثنوی ، زخم های تدریجی است مرگ آرام در تحمل بستر مثل ققنوسِ شمس برگشتن در مسیحایِ سردِ خاکستر دست هایم به کار کشتنم اند این جنایت به پاس بودن هاست شهرِ بی شعر نوش جان شما شاعر اینجا جنازه ای تنهاست دوست دارم به آسمان بزنم تا نگاهم به ماه برگردد می فروشم خدای نورم را روزگار ِ سیاه برگردد بیت، من را گرفته از خویشم اولم شعر بوده، عشق آخر شعر یعنی تمام آدم ها عشق یعنی علیرضا آذر عشق اما نهایتی مجهول بی حضورش اگر چه شب عالی است در تن فکرهای هر شبه ام باز هم جای خالی اش خالی است پشت ذهنم دهان سوراخی به خیال کلید وا مانده یا کلیدی به فکر سوراخی توی جیب جلیقه جا مانده آنور قفل های تکراری می پذیرم عمیق چاهم را دوزخت از بهشت آبی بهتر می کشم وزنه ی گناهم را چشم هایت کنار ماشین ها زیر پاهای شهر جان بدهند عابرین شلوغ بی سر و ته رد شوند و سری تکان بدهند جفت گیری گاو - آدم ها پای تابوت کرکسی مُرده ماهیانی که دیر فهمیدند کوسه از رنج بی کسی مُرده * باز روزی شریک جرمت را توی تار عنکبوت می بینی دست و پای ظریف جفتت را روی میز نهار می چینی توی بشقاب مهمان ها تکه های غرور خون بارت زیر چشمی تعارفی بزنی به لب و لوچه ی پرستارت مفصل و ساق استخوانت را به سگ هرزه ای نشان بدهی استخوان را به نیش خود بکشی رو به خود هم دمی تکان بدهی بعداز عمری خر خودت باشی یک نفر گردن کلفتت را مفت دریا به تخم ماهی ها یک نفر در طویله جفتت را...!!! از دهان تو خسته تر باشم زیر فحش تو جان به جان بدهم زیر فحش تو خوار مادر را به درک!! روی خوش نشان بدهم عشق یعنی علاج واقعه ای قبل از افتاد و بعد از افتادن عشق یعنی که نامه ای خوش خط به زن هیتلر فرستادن و بگویی که عاشقش هستی بچه ها هم تفنگ می گیرند عشق یعنی به تخم ماهی ها که هزاران نهنگ می میرند غرق در انتهای یک باور در تمنای صید مروارید زیر آبی و غافل از اینکه بچه میگو به هیکلت میرید! بی نفس از فشار یک پوچی در سراشیب تن پس از سیگار زیر لب آرزو کنی هر شب دست از این مَردِ بی پدر بردار مثل کبریتِ بی خطر باشی هیزمی از تو گـُر نگیرد یا... مثل آتشفشان سردی که برف را ساده می پذیرد بعد... عشق یعنی بغل کنم زن را فکر زن جای دیگری باشد عشق یعنی زنی بغل کُندم فکر من جای دیگری باشد * جان این ایستگاه متروکه زنده کن لاشه ی قطارم را هیچ عشقی به مقصدم نرسید پس بده مهره های مارم را ضامنم را بکش که منتظرند بمب هایی که در مدار منند رو به صفری که می رسد بشمار لحظه در لحظه انتظارم را تشنه ی قطره های خون آبم در تکاپوی مرگ ِ من بودی نوش جان کن مرا حلال توام سر بکش موج انفجارم را تیک تاک تمام ساعت ها تاک تیک دقیق مرگ من است رو به صفر زمان تماشا کن حرکت ثانیه شمارم را نه به تقویم اعتقادی نیست فصل فصلم به زرد معتقد است مثل پتیاره ای که در بستر می فروشم تن بهارم را * حیف از تو که آسمانِ تو هم سوت و کور از خسوف ماهی که حیف از من غلط کنم که دگر... باز تکرار اشتباهی که... عشق یعنی به تخم ماهی ها آبی از آب تکان نخواهد خورد با به بوق بلند آدم ها!!!! یک نفر توی آب دارد... مُرد! مثل جغرافیای نامحدود هر زبانی شکنجه ای بلد است مجمع الدردهای در نوسان مثل نبضی که خط ممتد بست کوچه راهم قدم قدم باشم هیکلت توی چشم های من است در من ابری به جوش می آید از بهاری که پشت پیرهن است من مسلمانم و نمازم را در کلیسای داغ اندامت مسخ ناقوس های آویزان گوژپشتم که در نوتردامت پوزخندی تمسخری لطفاً یک بغل حبه قند کم دارم باغ من از گیاه تکمیل است لاله ای از هلند کم دارم کوه و دریای نور یک عمر است پشت یک سینه بند بیدارند صف به صف نطفه های بودایی زیر پوتین چرم افشارند حرف های نگفته ای دارد این مهاراجه اسب ابلیس است پیرمردی که با شب ادراری تخت طاووس هر شبش خیس است حرف های نگفته ای دارم مثل هر آدمی که در شهر است مردمانی عبوس در بن بست اجتماعی که با خودش قهر است حرف های نگفته ای دارم گوش هایی که سوت از سیلی... منگولانی که شعر می فهمید!! چرخه ی ازدواج فامیلی!!! حرف های نگفته ای دارم گوش خود را به چشم من بدهید! اوج تنها و یار مردان نیست اندکی هم به جنس زن بدهید من کجای جهان من بودم که سر و کله ی تو پیدا شد؟ عرشه را آنقدر دعا کردم تا خدا نا خدای دریا شد من زبان مزخرفی دارم واژه ها در سرم الک شده اند شکل هایی عجیب و بی معنا بر تنم با کلنگ حک شده اند! * عشق یعنی تو را کسی از دور به خیابان بی کسی بکشد مثل دستی که حجم مُردن را شکل یک بوته اطلسی بکشد!! * عشق من را دوباره بازی داد سینه ام در محاق زندان است توی چشمم شیار ناخن هاست بر تنم جای زخم و دندان است در سرم رد پای اقیانوس مرغ های سفید ماهی گیر سینه ام داغ کهنه ای اما قلبم اندازه ی بیابان است نا امید از تمام داروها ناامید از دعای هر ساعت چشمم اما خلاف پاهایم رو به دروازه ی خراسان است حس یک ماه مُرده را دارم توی تابوت خیس دریاچه چهره ی تکه های مواجم زیر انگشت های باران است آه سرها که در گریبانید آسمان سرخ و برف می بارد اسکلت-باغ ها بلور آجین های بگشای در، زمستان است! * گور خرها دوباره زندانی کره خرها دوباره زندان بان لهجه ات را غلاف کن ای عشق هرزه است این جهان بی تنبان ------------------------------------------------ دانلود دکلمه شعر عشق با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر, دکلمه شعر عشق علیرضا آذر, دانلود دکلمه علیرضا آذر [ دوشنبه سیزدهم آبان ۱۳۹۲ ] [ 21:47 ] [ شعر و غزل امروز ]
لیلی بنشین خاطره ها را رو کن
لب وا کن و با واژه بزن جادو کن لیلی تو بگو،حرف بزن،نوبت توست بعد از من و جان کندن من نوبت توست لیلی مگذار از دَم ِ خود دود شوم لیلی مپسند این همه نابود شوم لیلی بنشین، سینه و سر آوردم مجنونم و خونابِ جگر آوردم مجنونم و خون در دهنم می رقصد دستان جنون در دهنم می رقصد مجنون تو هستم که فقط گوش کنی بگذاری ام و باز فراموش کنی دیوانه تر از من چه کسی هست،کجاست یک عاشق ِ این گونه از این دست کجاست تا اخم کنی دست به خنجر بزند پلکی بزنی به سیم آخر یزند تا بغض کنی،درهم و بیچاره شود تا آه کِشی،بندِ دلش پاره شود ای شعله به تن،خواهرِ نمرود بگو دیوانه تر از من چه کسی بود،بگو آتش بزن این قافیه ها سوختنی ست این شعر ِ پُر از داغ ِ تو آتش زدنی ست ابیاتِ روانی شده را دور بریز این دردِ جهانی شده را دور بریز من را بگذار عشق زمین گیر کند این زخم سراسیمه مرا پیر کند این پِچ پِچ ِ ها چیست،رهایم بکنید مردم خبری نیست،رهایم بکنید من را بگذارید که پامال شود بازیچه ی اطفالِ کهنسال شود من را بگذارید به پایان برسد شاید لَت و پارَم به خیابان برسد من را بگذارید بمیرد،به درَک اصلا برود ایدز بگیرد،به درَک من شاهدِ نابودی دنیای منم باید بروم دست به کاری بزنم حرفت همه جا هست،چه باید بکنم با این همه بن بست چه باید بکنم لیلی تو ندیدی که چه با من کردند مردم چه بلاها به سَرم آوردند من عشق شدم،مرا نمی فهمیدند در شهرِ خودم مرا نمی فهمیدند این دغدغه را تاب نمی آوردند گاهی همگی مسخره ام می کردند بعد از تو به دنیای دلم خندیدند مردم به سراپای دلم خندیدند در وادیِ من چشم چرانی کردند در صحن ِ حَرم تکه پرانی کردند در خانه ی من عشق خدایی می کرد بانوی هنر، هنرنمایی می کرد من زیستنم قصه ی مردم شده است یک تو، وسط زندگیم گم شده است اوضاع خراب است،مراعات کنید ته مانده ی آب است،مراعات کنید از خاطره ها شکر گذارم، بروید مالِ خودتان دار و ندارم، بروید لیلی تو ندیدی که چه با من کردند مردم چه بلاها به سرم آوردند من از به جهان آمدنم دلگیرم آماده کنید جوخه را، می میرم در آینه یک مردِ شکسته ست هنوز مرد است که از پا ننشسته ست هنوز یک مرد که از چشم تو افتاد شکست مرد است ولی خانه ات آباد، شکست در جاده ی خود یک سگِ پاسوخته بود لب بر لب و دندان به زبان دوخته بود بر مسندِ آوار اگر جغد منم باید که در این فاجعه پرپر بزنم اما اگر این جغد به جایی برسد دیوانه اگر به کدخدایی برسد ته مانده ی یک مرد اگر برگردد صادق،سگ ولگرد اگر برگردد معشوق اگر زهر مهیا بکند داوود نباشد که دری وا بکند این خاطره ی پیر به هم می ریزد آرامش تصویر به هم می ریزد ای روح مرا تا به کجا می بری ام دیوانه ی این سرابِ خاکستری ام می سوزم و می میرم و جان می گیرم با این همه هر بار زبان می گیرم در خانه ی من پنجره ها می میرند بر زیر و بم باغ، قلم می گیرند این پنجره تصویر خیالی دارد در خانه ی من مرگ توالی دارد در خانه ی من سقف فرو ریختنی ست آغاز نکن،این اَلَک آویختنی ست بعد از تو جهانِ دگری ساخته ام آتش به دهانِ خانه انداخته ام بعد از تو خدا خانه نشینم نکند دستانِ دعا بدتر از اینم نکند من پای بدی های خودم می مانم من پای بدی های تو هم می مانم لیلی تو ندیدی که چه با من کردند مردم چه بلاها به سرم آوردند آواره ی آن چشم ِ سیاهت شده ام بیچاره ی آن طرز نگاهت شده ام هر بار مرا می نگری می میرم از کوچه ی ما می گذری، می میرم سوسو بزنی، شهر چراغان شده است چرخی بزنی،آینه بندان شده است لب باز کنی،آتشی افروخته ای حرفی بزنی،دهکده را سوخته ای بد نیست شبی سر به جنونم بزنی گاهی سَرکی به آسمانم بزنی من را به گناهِ بی گناهی کشتی بانوی شکار، اشتباهی کشتی بانوی شکار،دست کم می گیری من جان دهم آهسته تو هم می میری از مرگِ تو جز درد مگر می ماند جز واژه ی برگرد مگر می ماند این ها همه کم لطفی ِ دنیاست عزیز این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز دیوانه ام،از دست خودم سیر شدم با هر کسِ همنام ِ تو درگیر شدم ای تُف به جهانِ تا ابد غم بودن ای مرگ بر این ساعتِ بی هم بودن یادش همه جا هست،خودش نوش ِ شما ای ننگ بر و مرگ بر آغوش شما شمشیر بر آن دست که بر گردنش است لعنت به تنی که در کنار تنش است دست از شب و روز گریه بردار گلم با پای خودم می روم این بار گلم --------------------------------- دانلود دکلمه شعر هم مرگ با صدای علیرضا آذر خواننده تک بیت میلاد بابایی برچسبها: علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر, دکلمه های علیرضا آذر, دانلود دکلمه هم مرگ علیرضا آذر [ دوشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۳۹۲ ] [ 11:32 ] [ شعر و غزل امروز ]
چشم هایش شروع واقعه بود
آسمانــــی درون آنهــــــا، من در صدایش پرنده می رقصید بر تنش عطر خـــوب آویشن باز گوشواره هـــــای گیلاســـی پشتِ گوشش شلوغ می کردند دست هــــای کمندِ نیلوفر سینه ریزی ظریف بر گردن احتمـــــالا غریبــــــه مـی آمد از خیابان به شرم رد می شد دختـــــر پا بـــه راهِ دیروزی هیکلِ رو به راهِ حالا... زن در قطاری که صبـــح آمده بود دشت هایی وسیع جا ماندند شهر از این زاویه قفس می شد زیــــر پاهــــای گــــرمِ در رفتن پشت سر لاشه های پل بر پل پیشِ رو کـــــــوره راهِ سردرگم مثل یک مادیــــــانِ ناآرام در خیابان سایه و روشن در خیـــالش قطار مردی بود بی حیا،بی لباس،بی هر چیز در خیالش عروس خواهد شد تـــــوی هر کوپه کوپــه آبستن سارقانی که دست می بردند سیب سرخ از حصــــار بردارند دکمه هایی که حیف می مردند روی دنیــــای زیــــــر ِ پیــــراهن مردمانـــی کـــه توی پنجره ها در پیِ هرچه لخت می گشتند پیش چشمانِ گردشان اینک فرصتــی داغ بود و طعمِ بدن آسمان با گُـروم گرومب خودش عکس هایی فجیع می انداخت چکه های غلیظِ خون افتاد از کجــــا روی صورتِ دامن او مسافر نبود اما باز منتظر تا قطار برگردد مثل حالا که داشت برمی گشت تـــــن تَ تَــــــن تـــــن تَ تــــــن... سوتِ کمرنگِ سرد می آمد تیـــر غیبی تَلَق تلق در راه خاطراتی که داشت قِل می خورد روی تصویـــــــر ریـــل ِ راه آهـــــن توی چشمِ فلان فلان شده اش آسمانــــــی برای ماندن نیست زندگی بود و آخرین شِهه مادیـــــانِ در انتظار ِ تِــرن ------------------------- دانلود دکلمه شعر مادیان با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر, مادیان, شعر مادیان علیرضا آذر [ پنجشنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۲ ] [ 23:27 ] [ شعر و غزل امروز ]
فال من را بگیر و جانم را
من از این حال بی کسی سیرم دستِ فردای قصه را رو کن روشنم کن چگونه می میرم حافظ از جام عشق خون می خورد من هم از جام شوکران خوردم او جهاندارِ مست ها می شد من جهان را به دوش می بردم مست و لایعقل از جهان بیزار جامی از عشق و خون به دستانم او خداوند می پرستان شد من امیر القشون مستانم حالِ خوبی نبود آدم ها زیر رودِ کبود خوابیدم هرچه چشمش سرِ جهان آورد همه را توی خواب می دیدم من فقط خواب عشق را دیدم حس سرخورده ای که نفرین شد هر کسی تا رسید چیزی گفت هر پدر مُرده ابن سیرین شد من به تعبیر خواب مشکوکم هر کسی خواب عشق را دیده است صبح فردای غرق در کابوس رو به دستان قبله خوابیده است مردم از رو به رو ،دَهن دیدند مردم از پشت سر، سخن چیدند آسمان ریسمانمان کم بود هی نشستند و رشته ریسیدند نانجیبیِ عشق در این است مردِ مفلوک و مُرده می خواهد نانجیبیِ عشق در این است دامنِ دست خورده می خواهد من به رفتار عشق مشکوکم در دلِ مشتِ بسته اش چیزی ست رویِ رویش شکوهِ شیراز است پشتِ رویش قشونِ چنگیزی ست من به رفتار عشق مشکوکم مضربی از نیاز در ناز است در نگاهش دو شاهِ تاتاری پشتِ پلکش هزار سرباز است مردِ از خود گذشته ای هستم پایِ ناچارِ مانده در راهم هم نمی دانم آنچه می خواهی هم نمی دانم آنچه می خواهم ناگزیر از بلندِ کوهستان ناگریز از عمیقِ دریایم اهل دنیای گیج در اما گیجِ دنیای اهلِ آیایم سهروردی منم که در چشمت شیخِ اشراق و نورِِ غم دیدم هم قلندر شدم که در کشفت سر به راه تو سر تراشیدم خانِ والای خانه آبادم زندگی کن مرا،خیابان را این چنین مردِ داستان باشی می کُشی خوش نویسِ تهران را مرگِ شعبانِ جعفری هستم امتدادِ هزاردستانم لشکرم یک جهان شش انگشتی ست من امیر القشون مستانم قلبم اندازه ی جهانم شد شهرِ افسرده ای درونم بود خونِ انگورهای تَفتیده قطره قطره جای خونم بود شهرِ افسرده ای درونم بود خالی از لحظه های ویرانی جاده ها از سکوت آبستن شهرِ تنهای واقعا خالی توی تنهاییِ خودم بودم یک نفر آمد و سلامی کرد توی این شهرِ خالی از مردم یک نفر داشت کودتا می کرد یک نفر داشت زیر خاکستر آتشی تازه دست و پا می کرد من به تنهاییِ خودم مومن یک نفر داشت کودتا می کرد یک نفر مثل من پُر از خود شد یک نفر مثل زن پُر از زن شد از همان جاده ای که آمد رفت رفت و اندوهِ برنگشتن شد کار و بارِ غزل که راکد بود کار و بارِ ترانه هم خونی ست آسمان در غزل که بارانی ست آسمون تو ترانه بارونی ست دست و پاتو بکِش،برو گمشو این پسر زندگی نمی فهمه واسه مردای گرگ دونه بریز این خر از کُره گی نمی فهمه تو سرش غیرِ شعر چیزی نیست مُرده شورِ کتاب و شعراشو می گه دنیا همش غم انگیزه گُه بگیرن تمومِ دنیاشو گُه بگیرن منو،برو بانو واسه مردای زندگی زن شو واسه من لای جرز،اتاق خوابه گاوِ مردای گاوآهن شو من کنار تو ریز می مانم تو کنارم درشت خواهی شد من نجیبانه بوسه خواهم زد نانجیبانه مشت خواهی شد اقتضای طبیعتت این است به وجود آمدی که زن باشی به وجود آمدی بسوزانی دوزخی پشتِ پیرهن باشی به وجود آمدم که داغت را پشتِ دستان خود نگه دارم مثل دنیای بعد از اسکندر تختِ جمشیدِ بعد از آوارم تختِ جمشیدِ بعد از آوارم سر ستون های من ترَک خوردند بعدِ بارانِ تیر باریدن هرچه بود و نبود را بردند شعرِ آتش به جان نفهمیدی ماجرا مثل روز روشن بود قاتل روزهای سرسبزم بدتر از این همه تبر،زن بود قبله ی تاک های مسمومم ناخداوندِ مِی پرستانم لشکرم رو به خمره می رقصند من امیر القشون مستانم چشم و هم چشمِ من خیابانی ست که تو را باشکوه می سازد که مرا مثل کاه می بیند که تو را مثل کوه می سازد مثل کوهی درشت و محکم باش مثل فاتح نگاه خواهم کرد آنقَدَر اَنگِ ننگ خواهم زد دامنت را سیاه خواهم کرد روی دستان خویش می مانی پای این قصدِ شوم خواهی مُرد که رکَب از تو خورده باشم این آرزو را به گور خواهی برد سر بچرخان و باز جادو کن مالِ دنیای خر شدن هستم بوسه ها را به جان من انداز مردِ این جنگِ تن به تن هستم چشم و لب های نیمه بازت را ماهِ غرقابِ نور می بوسم من زمینی،تو آسمانی را از همین راه دور می بوسم این که اَلابرَه دو چشمت شد زیر پای هزار اَلفینم هم خودم قاضیَم،خودم حکمم هم هلاکیده ی اَبابیلم پشتمان طرحِ نقشه هایی است پشتِ هر طرح،دست در کار است تا دهان مفت و گوش ها مفتند پشتمان حرفِ مفت بسیاراست -------------------------- دانلود دکلمه شعر مدار مربع با صدای علیرضا آذر برچسبها: مدار مربع, علیرضا آذر, دکلمه مدار مربع علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر [ دوشنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۱ ] [ 9:34 ] [ شعر و غزل امروز ]
خوب من اضطراب کافی نیست
جسدم را برایت آوردم هی بریدی سکوت باریدم بخیه کردی و طاقت آوردم در تنم زخم و نخ فراوان است سر هر نخ برای پرواز است تا برقصاندم برقصم من او خداوند خیمه شب باز است از تبار خروش و طغیان بود رشته آتشفشان بر موهاش چشمهایش عصاره خورشید زیر رنگین کمان ِ ابروهاش با صدایش ترانه هایم را یک به یک روبراه می کردم مرده دست پاچه ای بودم تا به چشمش نگاه می کردم بدنش را چگونه باید گفت ساده نیست آنچه درسرم دارم من که در وصف یک سرانگشتش یک لغت نامه واژه کم دارم زندگی اتفاق خوبی بود، آخرش با نگاه بهتر شد چشمهایت همیشه یادم هست هر نگاهی به مرگ منجر شد چشمهایت عقیق ِ اصل یمن گونه ها قاچ سیب لبنانی تو بخندی شکسته خواهدشد، قیمت پسته های کرمانی نرم ِ رویاست جنس حلقومت حافظ ازوصف خسته خواهدشد وا کن از دکمه دکمه ها بدنت چشم شیراز بسته خواهدشد سرو خوش قامت تراشیده شاخه هایت کجاست پربزنم؟ حیف ازآن ساقه پا که با بوسه زخم ِ محکم تر از تبر بزنم ازکدامین جهان سفرکردی؟ نسبت ازکجای منظومه است؟ که به هردانه دانه سلولت جای یک جای دوووووور معلوم است مردم از دین خروج می کردند تا تو سمت گنــاه می رفتی شهر بی آبرو به هم می ریخت در خیابان که راه می رفتی زندگی کردمت بهانه ی من غیرتو هرچه زنده را کشتم چندسال است روزگار منی مثل سیگار لای انگشتم دور تا دورم ابرمشکوکی است جبهه های هوای تنهایی فصل فصلم هجوم آبان هاست تف به جغرافیای تنهایی مثل دوران خاله بازی بود مثل یک مرد ِ مرده خوانده شدم ای خدای تمام شیطان ها از بهشتی بزرگ رانده شدم تو در ابعاد من جوانه زدی عکس من، قاب بودنت بودم تو به فکر خیانتت بودی من به فکرسرودنت بودم چشم خودرا به دست خود بستم تا عذاب سبک تری باشی تا در اندوه رفتنت باشم تو در آغوش دیگری باشی دختر کوچه های تابستان طعم شیرین و داغ خردادی من خداوندِ بیستون بودم تو به فکر کدام فرهادی؟ چشم هایت کجای تقویمند ؟ از چه فصلی شروع خواهی کرد؟ واژه واژه غروب زاییدم ازچه صبحی طلوع خواهی کرد ؟ تو نباشی تمام این دنیا مملو از مردهای بیمار است تو نبودی اذیتم کردند زندگی سخت کودک آزار است خانه ام را مچاله ات کردم جای خالیت روی تختم ماند حسرت سیب های ممنوعه روی هرشاخه درختم ماند هر دو از کاروان ِ آواریم هردو تا از تبار شک، یا نه؟ ما به فریاد هم قسم خوردیم هردو تا درد مشترک ،یا نه؟ گیرم از چنگ جان به در ببری... گیرم از تن فرار خواهی کرد... عقل من هم فدای چشمهایت با جنــــــونم چکار خواهی کرد؟ سی و یک روز درد در به دری سی و یک هفته خودکشی کردن سی و یک ماه خسته ام کردی …. سی و یک سال طاقت آوردن در تکاپــــوی بودنت بودم زخم های همیشه ام بودی بت سنگین ـ سنگ در هر دست دشمن سخت شیشه ام بودی می روی نم نم و جهانم را ساکت و سوت و کورخواهی کرد لهجه کفش هات ملتهبند بی شک از من عبورخواهی کرد در همین روزهای بارانی یک نفرخیره خیره میمیرد تو بدی کردی و کسی با عشق ازخودش انتقام میگیرد خبرم را تو ناشنیده بگیر بدنت را به زنده ها بسپار کودکت هم مرید چشمت شد نام من را بروی او بگذار بعدمرگم ،سری به خانه بزن زندگی تر کنی حضورم را تا بیایی شماره خواهم کرد ردپاهای دور گورم را آخرم را شنیده ای اما … در دلت هیچ التهابی نیست باتو مرگ و بدون تو مرگ است عشق را هیچ انتخابـی نیست ------------------------------- دانلود دکلمه شعر تومور صفر با صدای علیرضا آذر برچسبها: دانلود دکلمه علیرضا آذر, اشعار علیرضا آذر, تومور صفر, دانلود تومورصفر علیرضا اذر [ دوشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۹۱ ] [ 21:32 ] [ شعر و غزل امروز ]
این روزها نصرت رحمانی □ می روم تا درو کنم خود را از زنانی که خیس پاییزند از زنانی که وقت بوسیدن غرق آغوشت اشک میریزند میروم طرح غصه ای باشم مثل اندوه خالکوبی هاش میروم تا که دست بردارم از جهان مخوف خوبی هاش ! مثل تنهایی ِ خودم ساکت مثل تنهایی ِ خودم سر سخت مثل تنهایی ِ خودم وحشی مثل تنهایی ِخودم بد بخت ! هر دوتا کشته مرده ی مردن هر دوتا مثل مرد آزرده هر دوتا مثل زن پر از گفتن هر دوتا پای پشت پا خورده ما جهانی شبیه هم بودیم آسمان و زمینمان با هم فرقمان هم فقط در اینجا بود او خودش بود و من خودم بودم در نگاهش نگاه میکردم در نگاهش دو گرگ پنهان بود نیش تیز کنار ابروهاش او هم از توله های آبان بود با تو ام قاب عکس نارنجی با تو ام زر قبای پاییزی در نگاهت حضور مولانا است پا رکاب دو شمس تبریزی! توی چشمت دوباره ماهی ها توی چشمت عمیق اقیانوس توی چشمت همیشه دعوا بود بین هر هشت دست اختاپوس توی چشمت چقدر آدم ها داس ها را به باغ من زده اند سیب بکری برای خوردن نیست تا ته باغ را دهن زده اند در سرت دزد های دریایی نقشه ام را دوباره دزدیدند اجتماعی که سارقت بودند از تو غیر از بدن نمیدیدند از تو غیر از بدن نمیخواهند کرم هایی که موریانه شدند عده ای هم که مثل من بودند ساکنان مریض خانه شدند ساکنان مریض خانه شدیم حال ما را اگر نمیدانی عقربی را دچار آتش کن اینچنین است مرد آبانی ! ماده جغد سفید من برگرد ! بوف کورم ، چقدر گمراهی ؟ من هدایت شدم..خدا شاهد ! بار کج هم به منزلش گاهی …. بار کج هم به منزلش برسد آه من هم نمیرسد به تنت قاصدک های نامه بر گفتند شایعه است احتمال آمدنت عشق من در جنون خلاصه شده دست من نیست ، دست من ، عشقم ! دست من ناگهان به حلقومت ! مرگ من ،دست و پا نزن عشقم ! من مریضم که صورتم سرخ است شاعری که چقدر تب دارم اندکی دوست رو به رو با من یک جهان دشته از عقب دارم در سرم درد های مرموزی است مغزم از شعر مرده پر شده است خط و خوط نوار مغزی گفت شاعر این شعر هم تومور شده است من سه تا نطفه در سرم دارم جان من را سه شعر میگیرد ؟ خط و خوط نوار مغزی گفت : فیل هم با سه غده میمیرد ! بیت هایی که آفریدمشان در پی روز قتل عام منند هر مزاری علیرضا دارد کل این قبر ها به نام منند مرگ مغزی است طعم ابیاتم مزه ی گنگ و میخوشی دارم باورم کن که بعد مردن هم حس خوبی به خود کشی دارم ! کار اهدای عضو هایم را به همین دوستان اندکم بدهید چشم و گوشم برای هر کس خواست مغز من را به کودکم بدهید در سرم رنج های فر هاد است یک نفر بعد من جنون باید! تیشه ام را به دست او بدهید بعد من کاخ بیستون باید .. وای از این مرد زرد پاییزی وای از این فصل خشک پا خوردن وای از این قرصهای اعصابی وقت هر وعده بیست تا خوردن مرد آبانی ام بفهم احمق! لحظه ای ناگهان که من باشم هر چه ضد و نقیض در یک آن کوچک بی کران که من باشم مرد آبانی ام که قنداقی وسط سردی کفن بودم بعد سی سال تازه فهمیدم جسدی لای پیرهن بودم ! جسد شاعری که افتاده از نفس از دوپا از هر چیز سال تحویلتان بهار اما سال من از اواسط پاییز زردی ام از نژاد فصلم بود سرخی ام از تبار برگی که روز میلادم از درخت افتاد زیر رگباری از تگرگی که از تبار جنون پاییزی کاشف لحظه های ویرانی عقربی در قمر تمرکیدیم وای از این اجتماع آبانی □ من تو ام من خود تو ام شاید شعر دنبال هردومان باشد نیمه ای از غمم برای تو تا خودکشی مال هر دومان باشد ------------------------- دانلود دکلمه شعر تومور3 با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, تومور سه علیرضا آذر, دانلود دکلمه علیرضا آذر, شعر و غزل [ یکشنبه بیست و ششم شهریور ۱۳۹۱ ] [ 21:26 ] [ شعر و غزل امروز ]
زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک می کنی و می بریش خودکشی،مرگ قشنگی که به آن دل بستم دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم گاه و بیگاه پُر از پنجره های خطرم به سَرم می زند این مرتبه حتما بپرم گاه و بیگاه شقیقه ست و تفنگی که منم قرص ماهی که تو باشی و پلنگی که منم چمدان دست تو و ترس به چشمان من است این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است قبل رفتن دو سه خط فحش بده،داد بکش هی تکانم بده،نفرین کن و فریاد بکش قبل رفتن بگذار از تهِ دل آه شوم طوری از ریشه بکش ارّه که کوتاه شوم مثل سیگار،خطرناک ترین دودم باش شعله آغوش کنم حضرت نمرودم باش مثل سیگار بگیرانم و خاکستر کن هر چه با من همه کردند از آن بدتر کن مثل سیگار تمامم کن و ترکم کن باز مثل سیگار تمامم کن و دورم انداز من خرابم بنشین،زحمت آوار نکش نفست باز گرفت،این همه سیگار نکش آن به هر لحظه ی تب دار تو پیوند، منم آنقدر داغ به جانم ،که دماوند منم توله گرگی ،که در اندیشه ی شریانِ منی کاسه خونی،جگری سوخته مهمان منی چَشم بادام،دهان پسته،زبان شیر و شکر جام معجونِ مجسم شده این گرگ پدر تا مرا می نگرد قافیه را می بازم ... بازی منتهی العافیه را می بازم سیبِ سیب است تَن انگیزه ی هر آه منم رطب عرشِ نخیل او قدِ کوتاه منم ماده آهوی چمن،هوبره ی سینه بلور قاب قوسِین دهن، شاپریه قلعه ی دور مظهر جانِ پلنگم که به ماهی بندم و به جز ماه دل از عالم و آدم کندم ماهِ بیرون زده از کنگره ی پیرهنم نکند خیز برم پنجه به خالی بزنم خنده های نمکینت،تب دریاچه ی قم بغض هایت رقمی سردتر از قرنِ اتم مویِ بَرهم زده ات،جنگل انبوه از دود و دو آتشکده در پیرهنت پنهان بود قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند شاعران با لب تو قافیه پرداز شدند هر پسربچه که راهش به خیابان تو خورد یک شبه مرد شد و یکه به میدان زد و مُرد من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم و از آن روز که در بندِ توام آزادم چشممان خورد به هم،صاعقه زد پلکم سوخت نیزه ای جمجمه ام را به گلوبند تو دوخت سَرم انگار به جوش آمد و مغزم پوسید سرطانی شدم و مرگ لبم را بوسید دوزخِ نی شدم و شعله دواندم به تنت شعله پوشیدم و مشغولِ پدر سوختنت به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود پیش چشم همه از خویش یَلی ساخته ام پیش چشمان تو اما سپر انداخته ام ناگهان دشنه به پشت آمد و تا بیخ نشست ماه من روی گرفت و سر مریخ نشست آس ِ در مشتِ مرا لاشخوران قاپ زدند کرکسان قاعده را از همه بهتر بلدند چایِ داغی که دلم بود به دستت دادم آنقدر سرد شدم،از دهنت افتادم و زمینی که قسم خورد شکستم بدهد و زمان چَنبره زد کار به دستم بدهد تو نباشی من از آینده ی خود پیرترم از خر زخمیِ ابلیس زمین گیر ترم تو نباشی من از اعماق غرورم دورم زیر بی رحم ترین زاویه ی ساطورم تو نباشی من و این پنجره ها هم زردیم شاید آخر سر ِ پاییز توافق کردیم هر کسی شعله شد و داغ به جانم زد و رفت من تو را دو... دهنه روی دهانم زد و رفت همه شهر مهیاست مبادا که تو را آتش معرکه بالاست مبادا که تو را این جماعت همه گرگند مبادا که تو را پی یک شام بزرگند مبادا که تو را دانه و دام زیاد است مبادا که تو را مرد بد نام زیاد است مبادا که تو را پشت دیوار نشسته اند مبادا که تو را نا نجیبان همه هستند مبادا که تو را تا مبادا که تورا باز مبادا که تو را پرده بر پنجره انداز مبادا که تو را دل به دریا زده ای پهنه سراب است نه برف و کولاک زده راه خراب است نرو بی تو من با بدن لخت خیابان چه کنم با غم انگیزترین حالت تهران چه کنم بی تو پتیاره ی پاییز مرا می شکند این شب وسوسه انگیز مرا می شکند بی تو بی کار و کسم وسعت پشتم خالیست گل تو باشی من مفلوک دو مشتم خالیست بی تو تقویم پر از جمعه بی حوصله هاست و جهان مادر آبستن خط فاصله هاست پسری خیر ندیدهَ م که دگر شک دارم بعد از این هم به دعاهای پدر شک دارم می پرم ،دلهره کافیست خدایا تو ببخش ... خودکشی دست خودم نیست، خدایا تو ببخش --------------------------------------- دانلود دکلمه شعر تومور2 با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, تومور دو علیرضا آذر, دانلود دکلمه علیرضا آذر, شعر و غزل [ یکشنبه بیست و ششم شهریور ۱۳۹۱ ] [ 20:21 ] [ شعر و غزل امروز ]
زهر ترین زاویـــه ی شوکران
مرگ ترین حقه ی جادوگران داغ ترین شهوت آتش زدن تهمت شاعر به سیاوش زدن هر که تو را دید زمین گیر شد سخت به جوش آمدو تبخیر شد درد بزرگ سرطانی من کهنه ترین زخم جوانی من با تو ام ای شعر به من گوش کن نقشه نکش حرف نزن گوش کن شعر تو را با خفه خون ساختند از تو هیولای جنون ساختند ریشه به خونابه و خون میرسد میوه که شد بمب جنون میرسد محض خودت بمب منم ، دور تر ! می ترکم چند قدم دور تر ! از همه ی کودکی ام درد ماند نیم وجب بچه ولگرد ماند حال مرا از من بیمار پرس از شب و خاکستر سیگار پرس از سر شب تا به سحر سوختن حادثه را از دو سه سر سوختن خانه خرابی من از دست توست آخر هر راه به بن بست توست * چک چک خون را به دلم ریختم شعر چه کردی که به هم ریختم ؟ گاه شقایق تر از انسان شدی روح ترک خورده ی کاشان شدی شعر تو بودی که پس از فصل سرد هیچ کسی شک به زمستان نکرد زلزله ها کار فروغ است و بس ؟ هر چه که بستند دروغ است و بس تیغه ی زنجان بخزد بر تنت خون دل منزویان گردنت شاعر اگر رب غزل خوانی است عاقبتش نصرت رحمانی است حضرت تنهای به هم ریخته خون و عطش را به هم آمیخته کهنه قماری است غزل ساختن یک شبه ده قافیه را باختن دست خراب است چرا سر کنم ؟ آس نشانم بده باور کنم دست کسی نیست زمین گیری ام عاشق این آدم زنجیری ام شعله بکش بر شب تکراری ام مرده ی این گونه خود آزاری ام من قلم از خوب و بدم خواستم جرم کسی نیست ، خودم خواستم شیشه ای ام سنگ ترت را بزن تهمت پر رنگ ترت را بزن سارق شبهای طلاکوب من میشکنم میشکنم خوب من * منتظر یک شب طوفانی ام در به در ساعت ویرانی ام پای خودم داغ پشیمانی ام مثل خودت درد خیابانی ام "با همه ی بی سر و سامانی ام باز به دنبال پریشانی ام" مرد فرو رفته در آیینه کیست ؟ تا که مرا دید به حالم گریست ساعت خوابیده حواسش به چیست ؟ مردن تدریجی اگر زندگی ست "طاقت فرسودگی ام هیچ نیست در پی ویران شدنی آنی ام" من که منم جای کسی نیستم میوه ی طوبای کسی نیستم گیج تماشای کسی نیستم مزه ی لبهای کسی نیستم "دلخوش گرمای کسی نیستم آمده ام تا تو بسوزانی ام" خسته از اندازه ی جنجال ها از گذر سوق به گودال ها از شب چسبیده به چنگال ها با گذر تیر که از بال ها "آمده ام با عطش سال ها تا تو کمی عشق بنوشانی ام" شعر اگر خرده هیولا شدم آخر ابَر آدم تنها شدم گاه پریشان تر از این ها شدم از همه جا رانده ی دنیا شدم "ماهی برگشته ز دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی ام" وای اگر پیچش من با خمت درد شود تا که به دست آرمت نوش خودم زهر سراپا غمت بیشترش کن که کمم با کمت "خوب ترین حادثه میدانمت خوب ترین حادثه میدانی ام ؟" غسل کن و نیت اعجاز کن باز مرا با خودم آغاز کن یک وجب از پنجره پرواز کن گوش مرا معرکه ی راز کن "حرف بزن ابر ِ مرا باز کن دیر زمانی است که بارانی ام" قحطی حرف است و سخن سالهاست قفل زمان را بشکن سال هاست پر شدم از درد شدن سال هاست ظرفیت سینه ی من سال هاست "حرف بزن حرف بزن سال هاست تشنه ی یک صحبت طولانی ام" * روز و شبم را به هم آمیختم شعر چه کردی که به هم ریختم ؟ یک قدم از تو همه ی جاده من خون بطلب ، سینه ی آماده ؛ من شعر تو را داغ به جانت زدند مهر خیانت به دهانت زدند هر که قلم داشت هنرمند نیست ناسره را با سره پیوند نیست لغلغه ها در دهن آویختند خوب و بدی را به هم آمیختند ملعبه ی قافیه بازی شدی هرزه ی هر دست درازی شدی کنج همین معرکه دارت زدند دست به هر دار و ندارت زدند سرخ تر از شعر مگر دیده اید ؟ لب بگشایید اگر دیده اید تا که به هر وا ژه ستم میشود دست ، طبیعی است قلم میشود وا ژه ی در حنجره را تیغ کن زیر قدم ها تله تبلیغ کن شعر اگر زخم زبان تیز تر شهر من از قونیه تبریز تر زنده بمان قاتل دلخواه من محو نشو ماه ترین ماه من مُردی و انگار به هوش آمدند هی ! چقدر دست برایت زدند ! ----------------------------- دانلود دکلمه شعر تومور 1 با صدای علیرضا آذر برچسبها: علیرضا آذر, تومور یک علیرضا آذر, دانلود دکلمه علیرضا آذر, شعر و غزل [ یکشنبه بیست و ششم شهریور ۱۳۹۱ ] [ 19:5 ] [ شعر و غزل امروز ]
|
||
| [قالب وبلاگ : تمزها] [Weblog Themes By : themzha.com] | ||