تاريخ : جمعه دوم اردیبهشت 1390 | 13:32 | نویسنده : شعر و غزل امروز
نشد كه موسم قرباني ام صدا بزنم

تــــــو را خدا بگذاريد دست و پا بزنم

زني كه مست كه ديوانه كاش مي آمد

كنار خندق خونم كـــــــه حرف ها بزنم

بگويمش كه چقد دوست دارمت ده تا

و او بخندد و من مثل بچه هــا بزنـــــم

به سيم آخر و هي بوسه بر سر و دستش

اگر كـــــــــــــــه جا بخورد من مباد جا بزنم

دو كلمه راست بگويم كه دوستش دارم

به كوچه هاي علي چپ چـرا چـرا بزنم

من عاشقم بگذاريد درد دل بكنم

چقدر هي ننويسم چقدر تا بزنم

چقدر توي غزل هام سانسورش بكنم

بــه سمت او چقدر پيرتر عصا بــــــزنم

تمام آنچه نوشتم بـــــراي ريحانه ست

دروغ بود به مادر، به دوست، يا به زنم